روزه گرفتن یا نگرفتن، مسأله این نیست...

اگر قرار باشد به کسی فهمانده شود که باید به نظر دیگران احترام بگذارد، باید به نظر او هم احترام گذاشته شود. این جمله از نگارنده است، نه از دکتر شریعتی و کنفسیوس و اشو و (حتی این اواخر) اینشتین.

بسیاری از مدعیان روشنفکری و آزاداندیشی و خیلی از کسانی که در شبکه‌های اجتماعی (و حتی تلویزیون‌های فارسی زبان آن سوی آب‌ها) نظریه‌پردازی می‌کنند ادعا دارند که افراد متعصب مذهبی (البته با اشاره به قشرهای خاصی از مردم ایران) باید به نظرات دیگران هم احترام گذاشته و برای آرای دیگران هم اهمیت قائل شوند.

این نظریه بسیار متین است و اولین گام در اثبات ارزشمند بودن آن نیز مسلماً این است که گوینده خود پایبند آن باشد. یعنی بیان‌کنندگان نظریه فوق خود باید به نظرات دیگران، از جمله متعصبان مذهبی احترام بگذارند.

علت بیان این بحث، نوشتارهایی است که در روزهای اخیر در مورد رسیدن ماه رمضان و گرفتن روزه در شبکه‌های اجتماعی مطرح شده است. بسیاری از این نظریه‌پردازان در کمال تعجب و بر خلاف اصولی که خود داعی آن هستند، شروع به انواع و اقسام ایرادگیری و حتی توهین به کسانی نموده‌اند که روزه می‌گیرند. طرح ایراد به مسأله روزه، حق این افراد است و می‌توانند با استدلال در خصوص مضرات و معایب روزه صحبت کنند و متخصصان دینی معتقد به روزه نیز می‌توانند پاسخ آنها را بدهند و این بحث و مناظره شکل گیرد، اما مهم این است که ایشان (بنا به همان اصولی که به آن پایبند هستند) حق ندارند به کسانی که روزه می‌گیرند بی‌احترامی کنند.

بحث بسیار است که روزه گرفتن برای سلامتی انسان ضرر دارد. عدم نوشیدن آب در طولانی مدت موجب زیان به سیستم گوارش و کلیه‌ها می‌شود. از سوی دیگر بیان می‌شود که کسانی که در ماه رمضان سفره‌های رنگین افطار و سحر پهن می‌کنند، خود و خدایشان را مسخره کرده‌اند چرا که این گونه نمی‌توان به فکر مستمندان بود‌ و حتی در جمله‌‌ای جالب نقل شده است که ای مسلمانان! اگر پس از ماه رمضان، وزنتان زیاد شد، بدانید که روزه شما قبول نشده است.

در مورد پاسخ شبهات پزشکی، نگارنده تخصص لازم در خصوص پاسخ دادن را ندارد. اما در مورد سایر اشکالاتی که نمونه‌هایی از آن در پاراگراف قبل بیان شد، باید عرض شود که روزه یک عبادت شخصی است که تقریباً در تمام ادیان (با شکل‌ها و دستورالعمل‌های مختلف) وجود دارد. برای آن اهداف مختلفی تعریف شده است (که البته هیچگاه لاغر شده جزء آنها نبوده است) و به فکر مستمندان بودن یکی از آنهاست. حال اگر به هر دلیلی شخصی با رنگین کردن سفره‌های خود از این هدف فاصله گرفته است، اولاً نباید مورد توهین قرار گیرد و ثانیاً کل موضوع روزه زیر سوال برود. شاید این فرد در ماه رمضان با کمک کردن مالی به فکر مستندان بوده باشد که به نظر نگارنده ارزش بیشتری از همدردی به شیوه فوق دارد. (به یاد لطیفه معروفی که شخصی برای ابراز همدردی با مردم زلزه‌زده بم، خانه خودش را خراب کرد.)

 --------------------------------------------------------------------------------------------

پی‌نوشت 1: نظریه احترام گذاشتن به عقاید دیگران، می‌تواند با کمی اشتباه و کم‌‌دانشی به نقض غرض منجر شود و اساس کار خود را نیز از میان ببرد. البته این معضل در بسیاری از جوامع حل شده است. ایجاد شرایط مناسب برای بحث و اعلام نظر گروه‌های مختلف و فراهم نمودن شرایط برای یک مباحثه و مناظره منطقی می‌تواند کمک بسیاری به حل منقاشات اعتقادی افراد کند که البته در این بحث‌ها، رعایت احترام طرفین الزامی است.

پی‌نوشت 2: نگارنده معتقد به روزه به عنوان یکی از عبادات الهی و همچنین لزوم احترام به کسانی که مانند او فکر نمی‌کنند، می‌باشد. به همین دلیل به کسانی که به روزه اعتقاد ندارند، بی‌احترامی نمی‌کند و آنان را به واسطه روزه نگرفتن مورد تمسخر، استهزاء و یا حتی بازخواست قرار نمی‌دهد و از سوی دیگر انتظار همین رفتار را از سوی آنان (به ویژه کسانی که ادعای آزاداندیشی و دموکراسی دارند) دارد.

/ 3 نظر / 42 بازدید
fars-download

نا گفته های دین اسلام http://www.sunnicloob.blogfa.com

یک شخص

با سلام. هر چند که در ماه رمضان این مطلب را نخواندم. اما مطلب خوبی و منطقی بود. فقط یک نکته اضافه می کنم و اون هم اینه که اشخاصی که رفتارهای اصلی که خداوند عالم بر بندگانش ( آن هم از روی رحمتش ) واجب کرده را مسخره و مورد شتم قرار می دهند بدون شک بیماری روحی دارند( مثل تکبر یا خودکم بینی یا بدبینی یا ...).بنابراین دنبال فرصتی می گردند تا به درمان زخم های التیام نیافته شان بیفتند! خب بهترین راه هم اینه که در ژست مثلی عناوینی که بیان فرمودند مخفی شوند.آری!به درستی که آنان بیمارند.البته بیمار هم محترم است. با تشکر

با توجه به فرموده های شما و اینکه باید به نظرات دیگران هم احترام گذاشت آیا اجبار کسانی که روزه نیستند و باید کسانی که بیمار هستند و یا نیستند و نیاز به آب یا خوردن دارند برای خوش آمد عده ای ادای روزه در بیاورند و به خود و دیگران دروغ بگویند که کاملا بی ومعنی است کسی که روزه می خواهد بگیرد فقط برای خودش روزه میگیرد نه برای دیگران و می خواهد که توانایی اش در برابر سختی ها را به چالش در بیاورد اینکه دیگران را در این چالش هم سهیم بکنیم ورود به حریم آزادی و آسایش دیگران است و هرگز حتی در زمان پیغمبر اکرم هم چنین کاری را پیغمبر از غیر مسلمانان ویا غیر روزه داران نگفته بود