امید جهانیان
تماس با من
پروفایل من
آرشیو وبلاگ
      مشترک شماره 12477 مجله فيلم ()
لگد زدن به مرده نویسنده: امید جهانیان - چهارشنبه ٤ تیر ۱۳٩۳

این روزها اظهارنظرها و صحبت‌های سابق برخی از مربیان فوتبال ایران در خصوص کی‌روش نقل محافل مجازی شده است که احتمالاً بسیاری از آنها به بعد از باخت‌های ایران مقابل لبنان و ازبکستان باز می‌گردد. این اظهار نظرهای جالب و حالا در بسیاری موارد خنده‌دار، گوشه‌ای از ضعف‌های اجتماعی را نشان می‌دهد.

یک نمونه جدیدتر هم سیل انتقاداتی بود که بعد از 2 باخت مقابل ایتالیا، نصیب کواچ شد. بسیاری او را با ولاسکو مقایسه و تحقیر کردند اما به فاصله کمتر از یک هفته و پس از بردن برزیل در خاک خودش، همه عاشق گریبان‌دریده او شده‌اند. همانطور که الان علاقه افراطی به کی‌روش به حدی رسیده است که حتی سایت‌هایی مانند تابناک، سرانه هر ایرانی برای پرداخت دستمزد او را نیز حساب کرده‌اند.

باید بیاموزیم که این اخلاق بد انتقاد در شرایط نامناسب را کنار بگذاریم. اگر تیم فوتبال ایران مقابل لبنان باخت، یک مربی داخلی فوتبال باید نقاط ضعف را ببیند و گوشزد کند نه این‌که اصل قضیه وجود سرمربی را زیر سوال ببرد. باید بفهمد که این دو مقوله، دو مفهوم جداگانه هستند.

همیشه بحث بر سر این بوده که ما ایرانیان می‌دانیم چه نمی‌خواهیم اما نمی‌دانیم چه می‌خواهیم برای همین همیشه در اعتراض به شرایط موجود، نخبه به حساب می‌آییم اما برای درست کردن شرایط، پخمه هستیم. حال می‌خواهم مورد دیگری را نیز من اضافه کنم که بسیاری از ما ژست انتقاد به خود می‌گیریم نه برای این‌که آنچه دوست داریم را اصلاح کنیم بلکه برای این‌که به صورت غیرمستقیم نشان دهیم جای ما باید آنجا باشد و حق ما خورده شده است. این نتیجه‌گیری مشابه نتیجه‌ای است که بعد از مدت‌ها بحث و پرسش در کلاس‌های خودم به دست آورده‌ام. می‌توانم با اطمینان اعلام کنم اکثر کسانی که به «پارتی‌بازی» انتقاد می‌کنند در واقع مشکلی با پارتی‌بازی ندارند بلکه از «پارتی نداشتن» ناراحت هستند.

 بی‌گمان حضور ولاسکو، کی‌روش و امثال آنها روزی در ورزش کشور به اتمام می‌رسد، اما باید همواره به یاد داشته باشیم که این موفقیت‌های بزرگ و کوچکی که در دوران آنها رخ داده است، حاصل تاکتیک‌پذیر شدن تیم‌های ورزشی ماست و این می‌تواند درس‌های بزرگ اجتماعی برای ما به همراه داشته باشد. هر زمان که یاد بگیریم شاید با کمتر کردن خودخواهی‌ها و خودبزرگ‌بینی‌هایمان، بتوانیم موجب توسعه گروهی را به وجود آوریم که خود جزئی از آن هستیم.

یک مربی داخلی اگر تیم ملی را به جام جهانی نمی‌رساند یا در جام جهانی بازی‌های بسیار معمولی و حتی ضعیف (مانند جام جهانی 2006) انجام می‌داد، ارج و اعبتاری بسیار کمتر از حالا داشت که اخبار تیم ملی فوتبال ایران در دنیا مطرح است و او می‌تواند به عنوان یک مربی ایرانی، اظهار نظر کند.

لینک      نظرات ()      

مطالب اخیر مهربان بودن را تمرین کنیم چرا کن2016، فارغ از سانتی‌مانتالیسم رسانه‌های چندکلمه‌ای، برای سینمای ما مهم است چرا چهار سال پیش برای والیبال دلمان گرفت ...؟ آیا آرژانتین قهرمان جام جهانی خواهد شد؟ لگد زدن به مرده نبراسکا (Nebraska) گوش بری آمریکایی (American Hustle) گرگ وال استریت (the Wolf of Wall Street) شکار (the Hunt) رانین (Ronin)
کلمات کلیدی وبلاگ مهرجویی (۱٢) نظریه پردازی مدرن (۱٢) معضلات سینمای ایران (۸) سوگ (٧) اصغر فرهادی (٧) گوگوش (٢) مانی حقیقی (٢) وودی آلن (٢) خسروشکیبایی (٢) جلال مقدم (٢) علی حاتمی (٢) رومن پولانسکی (٢) داود میرباقری (٢) روح الله حجازی (۱) جنیفر لارنس (۱) هانکه (۱) توماس وینتربرگ (۱) دیوید او راسل (۱) الکساندر پین (۱) شایان و شایگان (۱) کشتن مرغ مقلد (۱) گریگوی پک (۱) پرویز شهبازی (۱) مارتین اسکورسیزی (۱) ژان رنو (۱) پیمان معادی (۱) حمید فرخ نژاد (۱) دیوید کراننبرگ (۱) فرامرز قریبیان (۱) کنعان (۱) حاتمی کیا (۱) کیت بلانشت (۱) گلشیفه فراهانی (۱) تارانتینو (۱) مختارنامه (۱) احمد آقالو (۱) بهروز وثوقی (۱) راتاتویی (۱) لیلا حاتمی (۱) هما روستا (۱) فریدون جیرانی (۱) شهره آغداشلو (۱) آخربازی (۱) حمید سمندریان (۱) مارادونا (۱) دیوید فینچر (۱) مسی (۱) اکبر عبدی (۱) آرژانتین (۱) مهتاب کرامتی (۱) رابرت دنیرو (۱) جام جهانی (۱) انیمیشن (۱) همایون ارشادی (۱) مهربانی (۱) لئوناردو دی کاپریو (۱)
دوستان من اهدای عضو یادداشتهای من در IMDB ماهنامه فیلم هوشنگ گلمکانی مسعود مهرابی آیدین آغداشلو علیرضا امک چی گاهک نیمه تاریک ماه عقاید یک دلقک رقص سرد و در آغاز کلمه بود ...