امید جهانیان
تماس با من
پروفایل من
آرشیو وبلاگ
      مشترک شماره 12477 مجله فيلم ()
راتاتویی (موشپز باشی) نویسنده: امید جهانیان - سه‌شنبه ٢٥ دی ۱۳۸٦

یادگارها و خاطرات کودکی هیچگاه انسان را رها نمی‌کند. اثرات دوران کودکی- همانطور که فروید می‌گوید- همواره در ناخودآگاه فرد باقی می‌ماند. بسیاری از آرزوهای کودکی هرکس در قالب انیمیشن (قالب محبوب سینمای بچگی)  تجسم می‌یابد. بنابراین اصلاً عجیب نیست کسانی که کودکی خود را با انیمیشن سپری کرده‌اند، در هنگام بزرگسالی نیز با تماشای یک انیمیشن حتی جدید دوباره به نوستالژی شیرین کودکی بازگردند.  اصلاً کم نیست تعداد کسانی که آرزو می‌کردند کمپانی هیولاها در دوران کودکی آنها ساخته می‌شد...

 

راتاتویی (Ratatouille) نیز می‌تواند یکی از همین انیمیشن‌ها باشد، یک انیمیشن به ظاهر ساده اما بسیار عمیق و دوست‌داشتنی. داستان موشی که همانند انسانها آشپزی را دوست داشته و اعتقاد دارد که everyone can cook. روایت داستان دلنشین است. سابقه کمپانی پیکسار نشان می‌دهد که خیلی هم نباید از دیدن یک اثر خوب این‌چنینی تعجب کرد و علاوه بر آن هنرنمایی براد برد (Brad Bird) هم در شگفت‌انگیزها به اندازه کافی جلب توجه کرده بود. اما قصد نگارش این مطلب بررسی کلیات فیلم نیست و به سه نکته مهم که به نظر نگارنده بسیار حائز اهمیت است، اشاره می‌شود.

 

۱-      در این داستان بر خلاف سایر روایات کلاسیک و انیمیشن‌های گذشته، شخصیت منفی داستان چندان پررنگ نیست. شخصیت پیرزن ابتدای داستان نه تنها منفور نیست بلکه بخشی از بار کمیک فیلم را برعهده دارد و در واقع داستان به به سمت موضوع اصلی آن هل می‌دهد. اسکینر، سرآشپز جدید رستوران گوتسو منفی‌ترین شخصیت داستان است که اصلاً قدرت شخصیت‌های منفی همیشگی را ندارد و عملاً هیچوقت نقش اول داستان را به خطر جدی نمی‌اندازد. شاید شخصیت (حقوقی) منفی دیگر داستان هم اداره بهداشت باشد که پس از گزارش بازرس بهداشت، سبب بسته شدن رستوران و همچنین بازنشستگی اگو (کارشناس معروف و مخوف غذا) شده باشد. با این کلیات می‌توان متوجه شد که این داستان اندکی از داستانهای کلاسیک فاصله گرفته و به سمت ساده بودن پیش رفته است. این امر سبب می‌شود تا فیلم به شدت لطیف باشد (نمی‌توان از لطیف بودن یک فیلم حرف زد و به یاد سرنوشت شگفت‌انگیز آملی پولن نیفتاد). فیلم راتاتویی با تأکید از نگران کردن تماشاگر (به ویژه تماشاگر خردسال) فاصله گرفته است و به همین سبب لذت‌بخش‌تر شده و با اطمینان بیشتر در ذهن‌ها باقی خواهد ماند.

 

۲-    شخصیت اگو در فیلم فوق‌العاده خوب و قوی پرداخت شده است. می‌توان در دکوپاژهای متعدد (مانند باز و بسته شدن در برای او یا نشستن در وسط رستوران) این قدرت را مشاهده کرد. هرچند انتخاب نام اگو برای او ذهن‌ها را کاملاً به سمت فروید متوجه می‌کند، اما یادآوری روزهای کودکی هنگام چشیدن طعم خوراک راتاتویی، نه تنها این امر را تأیید می‌کند بلکه همانگونه که در ابتدای این نوشته نیز بیان شد میزان تأثیر دوران کودکی را بر زندگی انسان را یادآوری می‌کند. این موضوع در واقع یک نشانه فرامتنی در یک فیلم انیمیشن است: انیمیشنی که فلسفه وجوی آن بازگشت به دوران کودکی است و همین امر است که بزرگسالان را نیز مشتاق دیدن آن می‌کند. اوج زیبایی حضور این شخصیت در انتهای داستان که از پشت شیشه خطاب به رمی فریاد می‌زند Surprise me  فراموش نشدنی است.

 

۳-      پدر رمی استعاره‌ای کاملاً جدی از پدرخوانده است. تمام حرف‌ها و تأکیدهای او بر خانواده (کلون) از ریشه حرفهای پدرخوانده است. تشکیلاتی که او اداره می‌کند کاملاً منظم و گروه‌بندی شده است. این امر را می توان در صحنه تعقیب بازرس بهداشت توسط موشها یا آماده‌سازی غذا در شبی که اگو برای اولین بار به رستوران آمده است مشاهده نمود. برخورد او با رمی در اواخر داستان تماشاگران حرفه‌ای سینما را به یاد رضایت دون‌کورلئونه از بدست گرفتن امور خانواده توسط مایکل می‌اندازد.

 

فیلم راتاتویی دیروز جایزه گلدن گلاب را برای بهترین انیمیشن برد و احتمالاْ تا چند وقت دیگر نیز اسکار را خواهد برد.

 

لینک      نظرات ()      

مطالب اخیر مهربان بودن را تمرین کنیم چرا کن2016، فارغ از سانتی‌مانتالیسم رسانه‌های چندکلمه‌ای، برای سینمای ما مهم است چرا چهار سال پیش برای والیبال دلمان گرفت ...؟ آیا آرژانتین قهرمان جام جهانی خواهد شد؟ لگد زدن به مرده نبراسکا (Nebraska) گوش بری آمریکایی (American Hustle) گرگ وال استریت (the Wolf of Wall Street) شکار (the Hunt) رانین (Ronin)
کلمات کلیدی وبلاگ مهرجویی (۱٢) نظریه پردازی مدرن (۱٢) معضلات سینمای ایران (۸) سوگ (٧) اصغر فرهادی (٧) گوگوش (٢) مانی حقیقی (٢) وودی آلن (٢) خسروشکیبایی (٢) جلال مقدم (٢) علی حاتمی (٢) رومن پولانسکی (٢) داود میرباقری (٢) روح الله حجازی (۱) جنیفر لارنس (۱) هانکه (۱) توماس وینتربرگ (۱) دیوید او راسل (۱) الکساندر پین (۱) شایان و شایگان (۱) کشتن مرغ مقلد (۱) گریگوی پک (۱) پرویز شهبازی (۱) مارتین اسکورسیزی (۱) ژان رنو (۱) پیمان معادی (۱) حمید فرخ نژاد (۱) دیوید کراننبرگ (۱) فرامرز قریبیان (۱) کنعان (۱) حاتمی کیا (۱) کیت بلانشت (۱) گلشیفه فراهانی (۱) تارانتینو (۱) مختارنامه (۱) احمد آقالو (۱) بهروز وثوقی (۱) راتاتویی (۱) لیلا حاتمی (۱) هما روستا (۱) فریدون جیرانی (۱) شهره آغداشلو (۱) آخربازی (۱) حمید سمندریان (۱) مارادونا (۱) دیوید فینچر (۱) مسی (۱) اکبر عبدی (۱) آرژانتین (۱) مهتاب کرامتی (۱) رابرت دنیرو (۱) جام جهانی (۱) انیمیشن (۱) همایون ارشادی (۱) مهربانی (۱) لئوناردو دی کاپریو (۱)
دوستان من اهدای عضو یادداشتهای من در IMDB ماهنامه فیلم هوشنگ گلمکانی مسعود مهرابی آیدین آغداشلو علیرضا امک چی گاهک نیمه تاریک ماه عقاید یک دلقک رقص سرد و در آغاز کلمه بود ...