امید جهانیان
تماس با من
پروفایل من
آرشیو وبلاگ
      مشترک شماره 12477 مجله فيلم ()
نوشتاری خرد بر جایزه‌ای کلان نویسنده: امید جهانیان - دوشنبه ٢٦ دی ۱۳٩٠

جدایی نادر از سیمین جایزه گوی طلایی (گلدن گلوب) را برای بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان برد. این موفقیت لحظه‌ای تاریخی برای سینمای ایران بوده و قله‌ای اندکی بلندتر از نخل طلای طعم گیلاس در یادها ایجاد کرد. در کنار خوشحالی وصف ناپذیر از این موفقیت، چند نکته مهم خودنمایی می‌کند:

  • باید از از اصغر فرهادی تشکر کرد که صلح‌دوست بودن مردم ایران را به دنیا یادآوری کرد.
  • برخی رسانه‌های داخلی، دست دادن اصغر فرهادی و آنجلینا جولی را عدم رعایت عرف دیپلماتیک و شئونات ملی کشور عنوان کرده‌اند که کار درستی نیست. مثل زمانی که تصویر علی دایی به عنوان یکی از اعضای کمیته فیفا (که آن هم افتخار دیگری برای ایران است) به خاطر داشتن کراوات در رسانه‌های داخلی سانسور شد. در این موارد اندکی غرض‌ورزی دیده می‌شود که امید است از بین برود.
  • جدایی نادر از سیمین فیلم سیاسی نیست اما باید به این نکته توجه داشت که نمی‌توان فیلم اجتماعی بدون ارجاعات سیاسی ساخت. این ارتباط جامعه و سیاست است. اما مفهوم ارجاع سیاسی، آن اتفاقات بچگانه‌ای نیست که در رقابت فروش بین این فیلم و اخراجی‌ها 3 روی داد. داستان اجتماعی فیلم بر بستر واقعیت‌های موجود روایت می‌شود اما به هیچ عنوان نشان‌دهنده وضعیت کلی نیست. برای کسانی که می‌گویند این فیلم سیاه‌نمایی کل جامعه ایرانی است، باز هم باید همان مثال همیشگی را بیان کرد که آیا در هندوستان، همه مشغول رقص و آواز بین درختان هستند؟
  •  در آن عکس معروفی که این روزها همه جا دیده می‌شود و کارگردان‌ فیلم‌های نامزد بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان را نشان می‌دهد، افتخار ایران بودن اصغر فرهادی در کنار پدرو آلمودوار است نه آنجلینا جولی.
  • جدایی نادر از سیمین تقریباً در تمام رقابت‌ها جایزه بهترین فیلم را کسب کرده به جز بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر که رقابت را به جرم مسعود کیمیایی واگذار کرد. می‌گویند وقتی مارادونا برای اولین بار در خردسالی به باشگاه فوتبال رفت، مربی آنجا در مورد او گفت با این هیکل اصلاً به درد فوتبال نمی‌خورد.
  • آنجلینا جولی را نمی‌توان علیرغم تمام فعالیت‌های بشردوستانه‌اش، هنرمند مولف خواند اما در مورد مدونا نمی‌توان به این سادگی تصمیم‌گیری کرد، بنابراین جایزه گرفتن از دست او می‌تواند افتخاری محسوب شود. هرچند اهدای شیرطلایی ویژه ونیز به برناردو برتولوچی توسط عباس کیارستمی همچنان بزرگترین افتخار صحنه‌ای سینمای ایران است.
  • همیشه پذیرفته شدن و چاپ اولین مقاله یک دانشجو در مجلات معتبر علمی سخت است و بعد از آن، مشکلات کمتر می‌شود. آرزو می‌شود که جدایی نادر از سیمین اسکار را هم ببرد تا راه برای جوایز بعدی گلدن گلوب و اسکار باز شود و بنا بر یک اصطلاح مشهور فوتبالی، سینمای ایران شخصیت قهرمانی پیدا کند.

 

پی‌نوشت: هر چند تجربه و تبحر اصغر فرهادی در فیلم آخر او به وضوح بیش از کارهای قبلی خودنمایی می‌کند اما به شخصه درباره الی ... را فیلم بهتری می‌دانم. هنوز معیار لذت بردن برای من، ضریب وزنی بیشتری دارد.

لینک      نظرات ()      

مطالب اخیر مهربان بودن را تمرین کنیم چرا کن2016، فارغ از سانتی‌مانتالیسم رسانه‌های چندکلمه‌ای، برای سینمای ما مهم است چرا چهار سال پیش برای والیبال دلمان گرفت ...؟ آیا آرژانتین قهرمان جام جهانی خواهد شد؟ لگد زدن به مرده نبراسکا (Nebraska) گوش بری آمریکایی (American Hustle) گرگ وال استریت (the Wolf of Wall Street) شکار (the Hunt) رانین (Ronin)
کلمات کلیدی وبلاگ مهرجویی (۱٢) نظریه پردازی مدرن (۱٢) معضلات سینمای ایران (۸) سوگ (٧) اصغر فرهادی (٧) گوگوش (٢) مانی حقیقی (٢) وودی آلن (٢) خسروشکیبایی (٢) جلال مقدم (٢) علی حاتمی (٢) رومن پولانسکی (٢) داود میرباقری (٢) روح الله حجازی (۱) جنیفر لارنس (۱) هانکه (۱) توماس وینتربرگ (۱) دیوید او راسل (۱) الکساندر پین (۱) شایان و شایگان (۱) کشتن مرغ مقلد (۱) گریگوی پک (۱) پرویز شهبازی (۱) مارتین اسکورسیزی (۱) ژان رنو (۱) پیمان معادی (۱) حمید فرخ نژاد (۱) دیوید کراننبرگ (۱) فرامرز قریبیان (۱) کنعان (۱) حاتمی کیا (۱) کیت بلانشت (۱) گلشیفه فراهانی (۱) تارانتینو (۱) مختارنامه (۱) احمد آقالو (۱) بهروز وثوقی (۱) راتاتویی (۱) لیلا حاتمی (۱) هما روستا (۱) فریدون جیرانی (۱) شهره آغداشلو (۱) آخربازی (۱) حمید سمندریان (۱) مارادونا (۱) دیوید فینچر (۱) مسی (۱) اکبر عبدی (۱) آرژانتین (۱) مهتاب کرامتی (۱) رابرت دنیرو (۱) جام جهانی (۱) انیمیشن (۱) همایون ارشادی (۱) مهربانی (۱) لئوناردو دی کاپریو (۱)
دوستان من اهدای عضو یادداشتهای من در IMDB ماهنامه فیلم هوشنگ گلمکانی مسعود مهرابی آیدین آغداشلو علیرضا امک چی گاهک نیمه تاریک ماه عقاید یک دلقک رقص سرد و در آغاز کلمه بود ...